نوشته شده در جمعه پنجم آذر ۱۳۹۵ساعت 10:18 توسط میلاد| |

ما همیشه در برابر چیزهایی که برایش آماده نیستیم امتحان میشویم، چیزهایی که فکرش را هم نمیکنیم.این امتحانات گاهی ساده اند گاهی هم...این اتفاق چندان عجیب نیست.اگر بدانی که فلسفه این دنیا چیست دیگر بهم نخواهی ریخت.که مگر غیر آن است که فرصت این دنیا برای کشف و رشد مروارید وجودی ماست.اگر انسان صبوری باشی دیگر امتحان صبر از تو نخواهند گرفت.اگر مهربان باشیاگر شاکر باشیاگر عابد باشیاگر راضی باشیاگر ... دو راه بیشتر ندارییا در خودت همه صفات را در اوج پرورش میدهی که این کار من و تو نیست و نفسی طیب میخواهد و استادی گرانسنگ که من ندارم.و اما دوم راه آن است که بیاموزی توکل رابا خودت هر روز و هر لحظه مرور کن

همه ما شنیده ایم که " إنما الأعمال بالنیّات..." و همه آن معنای مصطلح این حدیث را می دانیم.اما چند وقتی به وجهی دیگر از نیت فکر میکنم و ارتباطش با این حدیث.همه ما میدانیم که بعد از هر نماز واجب یک دعای مستجاب هدیه داریم، در زمان باران، پیش از نماز صبح و... اتفاقا در اکثر این اوقات هم دعا می کنیم اما واقعا با کدام نیت؟چقدر به استجابت این دعاها اطمینان داریم؟قصه همینجاست که تجربه من میگوید آنجا که با اطمینان خواستم داده اند و هر جا که شک کرده ام و تیری در تاریکی دعایی کرده ام نداده اند. پ.ن:- خاطره حاج کاظم در مورد اطمینان قلبی فوق العاده است که بماند برای اهلش.- هر طور حساب میکنم اینجا همه چیز س

نسل من، رفاه، آرمان من این روزها به این مسئله زیاد فکر میکنم که همه ما در ناخودآگاه خود هم رفاه را می ستاییم و هم به سمتش حرکت میکنیم.قطعا مراد از این ستایش و حرکت آن مقدار معمول نیست. بلکه چیزی فراتر از آن.مثلا تقریبا همه مان از کار کمتر و تفریح بیشتر استقبال می کنیم و...اما واقعا انتهای این روند به کجا می رسد؟راستش این روزها من در خودم نسلی از انسان را میبینم که با آرمان های بلند و توانی اندک امید به فردایی روشن دارند.تا حال دقت کرده ایم وقتی فرزندمان زمان سربازی اش فرا می رسد به آب و آتش میزنیم که در نزدیکترین و بی خطرترين و... محل نزدیک خانه دوران خوش خدمت را سپری کند؟ آن هم با استدلال های